medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Stosowanie leków poza wskazaniami zawartymi w Ch.P.L. nie stanowi naruszenia wskazań aktualnej wiedzy medycznej i nie może skutkować powstaniem odpowiedzialności prawnej lekarza w sytuacji, gdy z innych źródeł wiedzy medycznej wynika, że dany lek można zastosować poza wskazaniami rejestyracyjnymi. Należy jednak podkreślić, że lekarz będzie ponosił odpowiedzialność finansową z art. 48 ust. 8 pkt 3 ustawy refundacyjnej, jeżeli lek refundowany tylko we wskazaniach zawartych w Ch.P.L. przepisze jako refundowany we wskazaniach pozarejestracyjnych.
W 2010 roku ustawodawca dokonał kilku nowelizacji ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (u.p.p.r.), które znacząco zwiększyły zakres uprawnień ofiar przemocy domowej.
1 stycznia 2012 r. wchodzi w życie nowa ustawa refundacyjna. Ustawa, z uwagi na rewolucyjność wielu rozwiązań połączoną z niejasnością wielu przepisów przekładającą się na często sprzeczne ze sobą interpretacje, wzbudza liczne wątpliwości i emocje.
Jedną z naczelnych zasad polskiego prawa karnego procesowego jest zasada bezpośredniości, która nakłada na sąd I instancji, rozpoznający sprawę na rozprawie obowiązek przeprowadzania wszelkich dowodów w sposób zapewniający bezpośredni kontakt sądu i stron ze źródłem dowodu (oskarżonym, świadkiem).
Zgodnie z postanowieniami ustawy z 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty wskazane osoby mogą przeprowadzić badanie lub udzielić innych świadczeń zdrowotnych po wyrażeniu zgody przez pacjenta. Prawo pacjenta do wyrażenia zgody przewiduje ponadto ustawa z 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.
Pacjent ma prawo do poszanowania jego intymności i godności. Każda osoba wykonująca zawód medyczny, bez względu na miejsce jego wykonywania, jest zobowiązana do poszanowania tych praw. Obowiązek ten ciąży również na innych osobach niż tych wykonujących zawody medyczne, uczestniczących w procesie udzielania świadczenia zdrowotnego, jak osoby z obsługi administracyjno-technicznej.
Rutynowe traktowanie każdego pacjenta, polegające na ograniczeniu się do uzyskania jego podpisu pod pisemnymi informacjami o proponowanych czynnościach medycznych z zaznaczeniem, że pacjent się z nimi zapoznał, bez rozmowy z lekarzem i bez upewnienia się, czy wszystko jest dla pacjenta zrozumiałe, jest naruszeniem wzajemnego zaufania i jednocześnie naruszeniem zasad ostrożności, jakie rozsądny lekarz powinien zachować, aby pacjentowi nie wyrządzić szkody, a tym samym nie narazić się na odpowiedzialność cywilną.
Autorka odpowiada na pytania Czytelników odnoszące się do artykułu opublikowanego w nr. 6/2011 "Medycyny Praktycznej".
W ostatnim czasie Sejm RP uchwalił szereg nowych przepisów istotnych z punktu widzenia środowiska medycznego. Do najważniejszych należy zaliczyć nowelizację postanowień ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta wprowadzającą odpowiedzialność podmiotu leczniczego prowadzącego szpital za zdarzenia medyczne1 oraz ustawę z 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.
Udzielenie odpowiedzi na tak postawione pytanie wymaga uwzględnienia prawa pacjenta do poszanowania intymności oraz zachowania tajemnicy lekarskiej.
Zadaj pytanie ekspertowi, przyślij ciekawy przypadek,
zgłoś absurd, zaproponuj temat dziennikarzom.
Pomóż redagować portal.
Pomóż usprawnić system ochrony zdrowia.
