medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Sąd Rejonowy w K. powołał imiennie biegłych lekarzy specjalistów psychiatrów, zlecając im sporządzenie opinii w sprawie "narażenia w dniu (data przyjęcia) w szpitalu specjalistycznym w K. pacjenta Sławomira B. na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia poprzez brak należytej opieki nad przyjętym na oddział psychiatryczny pacjentem Sławomirem B., czego skutkiem była śmierć samobójcza pacjenta".
Nowa ustawa z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej wprowadziła w systemie ochrony zdrowia istotne zmiany. Dotyczy to w szczególności zmian w zakresie podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych.
Tylko zlecenie wykonania określonych czynności przez organ procesowy (sąd, prokuratora, policję) będzie obligowało lekarza do ich wykonania pod rygorem możliwości zastosowania przez organ procesowy sankcji wymuszających, takich jak kara pieniężna, a nawet aresztowanie.
W ustawie o zawodach lekarza i lekarza dentysty już w art. 1 określono zasady i warunki wykonywania wymienionych zawodów.1 Należą one, o czym się często zapomina, do zawodów zaufania publicznego, a mówi o tym art. 17 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w ust. 1: "W drodze ustawy można tworzyć samorządy zawodowe, reprezentujące osoby wykonujące zawody zaufania publicznego i sprawujące pieczę nad należytym wykonywaniem tych zawodów w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony".
Z dniem 1 lipca 2011 roku wchodzi w życie ustawa o zmianie ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, która modyfikuje istniejący model kształcenia przed- i podyplomowego lekarzy. Przyjęte rozwiązania można ująć w kilku najważniejszych grupach.
W niniejszym opracowaniu zostaną zaprezentowane przesłanki i tryb stosowania przymusu wobec osób wykazujących zaburzenia psychiczne. W pierwszej części omówiona zostanie zasada zgody oraz możliwość wykorzystania przymusu bezpośredniego. Druga część będzie poświęcona przymusowej hospitalizacji, a trzecia będzie dotyczyć przepisów karnoprawnych pozwalających na orzeczenie tzw. środków zabezpieczających.
Zgodnie z art. 23 ust. 1 UPP pacjent ma prawo do dostępu do dokumentacji medycznej dotyczącej jego stanu zdrowia oraz udzielonych mu świadczeń zdrowotnych.
Zaburzenia psychiczne mają często charakter przewlekły, dlatego pobyt w szpitalu psychiatrycznym osoby z takimi zaburzeniami jest na ogół długi, niekiedy nawet znacznie przekraczający przeciętny czas hospitalizacji w szpitalu ogólnym.
Właściwe prowadzenie dokumentacji medycznej ma istotne znacznie zarówno dla lekarza, pacjenta, jak i Narodowego Funduszu Zdrowia (NFZ) oraz dla innych podmiotów kontrolujących działalność medyczną.
Po wiekach panowania paternalizmu lekarskiego w medycynie, gdy pacjent był jedynie biernym uczestnikiem leczenia, w połowie XX wieku w Europie, a w Polsce od początku lat 90., zaczęto mówić i stopniowo wprowadzać unormowania dotyczące praw pacjenta.
Zadaj pytanie ekspertowi, przyślij ciekawy przypadek,
zgłoś absurd, zaproponuj temat dziennikarzom.
Pomóż redagować portal.
Pomóż usprawnić system ochrony zdrowia.
