Korzystając ze stron oraz aplikacji mobilnych Medycyny Praktycznej, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki oraz zgodnie z polityką Medycyny Praktycznej dotyczącą plików cookies.
Jestem lekarzem Jestem pacjentem

Wyroki

  • Nie wolno zaniechać diagnostyki

    Lekarz - jako gwarant najwyższej dbałości oraz staranności o życie i zdrowie człowieka - ma obowiązek wdrożyć wszystkie działania, które w warunkach sytuacyjnych, w jakich działa, są według rekomendacji wynikających z aktualnego stanu wiedzy medycznej wymagane, jako dające szansę na wykluczenie, ograniczenie czy neutralizację niebezpieczeństwa „pierwotnego” - a nie tylko takie, które mogą do tego prowadzić w sposób pewny.

  • Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 grudnia 2016 r. (WA 14/16)

    Nie do zaakceptowania jest pogląd, że przyjęcie korzyści majątkowej przez osobę pełniącą funkcję publiczną w związku z pełnieniem tej funkcji jest zachowaniem prawie obojętnym, nawet w sytuacji ustalenia, że powodem wręczenia korzyści jest wdzięczność darczyńcy, czy też jego uznanie dla walorów przyjmującego. Innymi słowy, przyjęcie korzyści majątkowej przez osobę i w warunkach wskazanych w art. 228 § 1 k.k. jest czynem zabronionym niezależnie od motywacji wręczającego i wartości materialnej korzyści.

  • Wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 30 listopada 2016 r. (I ACa 533/16)

    Przy wyznaczaniu rozmiaru roszczenia regresowego należy się kierować wskazaniami zawartymi w art. 441 par.2 k.c., a to oznacza, że trzeba brać wówczas pod uwagę okoliczności danego przypadku, w tym winę danej osoby, jak również stopień, w jakim przyczyniła się ona do powstania szkody, przy czym usprawiedliwiony jest pogląd, że każdemu z dwóch wysuniętych w przepisie na plan pierwszy czynników należy nadawać samodzielne znaczenie. W konsekwencji nawet przy identycznym stopniu zawinienia współsprawców szkody rozmiar regresu może być różny w zależności od tego, w jakiej mierze zachowanie ich w sposób adekwatny przyczyniło się do powstania szkody.

  • Wyrok Sądu Rejonowego Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie Wydział II Cywilny z dnia 11 sierpnia 2016 r. (II C 245/16)

    O ile okaże się, że istniało medyczne uzasadnienie do przepisania określonych lekarstw i zostały one przepisane osobom uprawnionym, to brak umowy uprawniającej lekarza do ich przepisania co do zasady nie będzie powodował szkody w majątku NFZ.

  • Wyrok Sądu Rejonowego Gdańsk – Północ w Gdańsku w Wydziale II Karnym z dnia 5 sierpnia 2016 r. (II K 684/13)

    Posocznica jest chorobą, która podlega leczeniu, i choć nie wiadomo, czy leczenie zakończyłoby się, sukcesem, albowiem śmiertelność w przypadku tej choroby jest duża, to niezwłoczne wdrożenie leczenia w warunkach szpitalnych dawałoby przynajmniej szanse choremu, których został on pozbawiony przez błędne postępowanie lekarza.

  • Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16 kwietnia 2013 r. (II SA/Bk 18/13)

    Ustawowy obowiązek szczepień ochronnych oznacza niedopuszczalność korzystania z tzw. klauzuli sumienia tj. uprawnienia pacjenta do odmowy poddania się świadczeniu zdrowotnemu z powołaniem się na art. 16 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Dziecka (Dz. U. Nr 52, poz. 417 z późn. zm.).

  • Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 2013 r. (II KK 124/12)

    Dla prawidłowego rozważenia odpowiedzialności karnej lekarza za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu pacjenta niezbędne jest ustalenie, czy czynności lecznicze zostały wykonane zgodnie z zasadami wiedzy i sztuki medycznej, a więc czy lekarz dopuścił się błędów w sztuce lekarskiej, czy zachowaniem swoim naruszył obiektywny obowiązek ostrożności, a więc nie zachował należytej ostrożności oraz czy istnieje związek przyczynowy pomiędzy jego czynem (błędem, błędami) a powstałym skutkiem (ustalenie związku przyczynowego zgodnie z zasadą ekwiwalencji, stwierdzenie obiektywnej przypisywalności skutku).

  • Wyrok Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 31 października 2012 r. (VIII Ka 620/12)

    Konieczną przesłanką orzeczenia środka karnego w postaci zakazu wykonywania określonego zawodu jest okazanie przez sprawcę, ze dalsze wykonywanie zawodu zagraża istotnym dobrom chronionym prawem.

  • Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 2012 r. (I BP 9/11)

    Nadrzędnym obowiązkiem moralnym, etycznym, ale także prawnym lekarza jest działanie dla dobra pacjenta. W tym aspekcie wymuszenie na pracodawcy podwyżek wynagrodzeń pod groźbą "odstąpienia od łóżek pacjentów", której realizacja niesie za sobą zagrożenie ich zdrowia i życia, jawi się jako sprzeczna z prawem i etyką lekarską odmowa sprawowania opieki lekarskiej nad chorymi. Bezprawności takiego zachowania nie uchylają normy dotyczące czasu pracy lekarzy, jeśli stanowią one instrument niesłużący ochronie prawa do wypoczynku.

  • Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 czerwca 2012 r. (II SAB/Lu 51/12)

    Szpital jako publiczny samodzielny zakład opieki zdrowotnej, w zakresie, w jakim korzysta ze środków publicznych, jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji stanowiących informację publiczną.

100 artykułów - strona 1 z 10

Odpowiadamy czytelnikom

Zadaj pytanie ekspertowi

Masz wątpliwości w zakresie obowiązującego prawa, nowych przepisów? Nie wiesz jak postąpić? Wyślij pytanie, dostaniesz indywidualną odpowiedź eksperta!